isa na yata sa pinakamalungkot na sandali sa akin ay twing sasapit ang tag-ulan. maliban sa hindi ako makalabas ng bahay, nakakalungkot pa ang panahon..  pakiramdam ko buong paligid ay lumuluha at nagdalamhati.

 

 

Nung nakaraang araw napalusong na naman ako sa bagaman hindi ito ang una kong pagtuntong sa tubig-baha pero first time ko makita ang lugar na tinitirhan ko na lumubog ng ganito sa baha.  Sinuong namin ang mataas na tubig dahil wala na kming choice..  Parang kelan lang nang huli kong maranasan to. di pa nakakalipas ang isang buwan at heto naman. tubig na naman ang siyang nagpahirap sa buhay ko.  Sa kabila ng kabugbutan, bigla akong napangiti sapagkat sa aming dinadaanan, kabaligtaran ng inaasahan kong pakiramdam ang aking mga nasaksihan sa reaksiyon ng mag tao sa ngyayaring iyon. Aming nadaan ang ibat-ibang grupo ng tao na puro nagkakasiyahan at nagsisipaglaro na animo silay’y nasa isang malawak na karagatan.   Walang mapaglagyan ang knilang kasiyahan habang nagsisipaglaro at nagkakasiyahan sa ulanan.. Subalit kung ako ang tatanungin sa mga sandaling iyon, mas  ninanais kong makaahon na sa maitim na tubig na aking nilalakaran. Maliban sa pangambang sa kalusugan,  nagiginig na ang aking kalamnan sa pagkababad sa lamig ng tubig.

Samantalang sa ibang dako naman, habang ang iba ay nagkakasiyahan, ang iba naman ay tumataghoy at nagdadalamhati. May mga kawawang nilalang na nasa bubungan at naghihintay ng mga sasaklolo.   Ang iba naman ay pilit na sinusuong ang baha kahit mapanganib makita lang mga mga pamilya.. Habang marami ang nawalan ng tahanan dahil sa hagupit ng malupit na si ondoy  ng lamunin ang bawat bahay.. Naglutang ang lahat ng dumi sa paligid

 

Hindi na bago sa atin ang gnitong mga pangyayari. Habang patuloy na lumalakas ang ulan, nasilip ko ang tubig na lalong tumataas habang lumalalim ang gabi. Mbuti na lang at nasa 3rd floor ang kwartong aming inuupahan kaya hindi ito naabot ng tubug.. Dito naisip ko, ano nga ba ang itinuturo sa atin ng mga ganitong pangyayari.

 

Sa  Genesis chapter 6, God saw the wickedness of man kaya pinasya Niyang lipulin ang mga tao sa pamagitan ng baha. Subalit bago yun nagbigay pa rin ang Diyos ng maraming babala sa pamamagitan ni Moses. Ngunit walang nakinig sa kanya  bagkus pinagtawanan lang nila ang mag ito.. Kung ihahambing sa kasalukuyan nating nararanasan, marami ring pagkukulang tayong mga tao kung kaya tayo nakakranas ng ganitong sitwasyon..Masyado tayong nagiging abuso kung minsan sa kalikasan kay di na ntin makontrol ang pagbawi ntio. Sisi tayo ng sisi sa sa iba pero hindi natin tinitingnan kung gaano tayo karesponsable sa ating paligid. Nakikita natin ang pagkukulang ng iba ngunit di ang sarili nting pagkukulang .Walang pinipili ang gnitong sakuna. Kahit ano pa ang estado natin sa buhay damay pa rin tayo sa mga pangyayari..  Damay kahit ang  mga maliit na bata na walng muwang sa ngyayari. Damay maging ang mga responsableng tao na gumagampan ng tungkulin para sa inang kalikasan.. Ang tanong ni ONDOY sa atin lahat,

            1. Ano ang nagawa natin kaya siya nagtagumpay sa pagsalanta?

            2. Ano ang ginagawa natin habang siya ay sumasalanta

             3. Ano ang magagawa natin para  di na maulit ang gnitong pagsalanta?

 

Ito din ang naitanong ko sa aking sarili habang sinusundan ng tingin ang  mga poooopooooohhh na nakalutang sa kalsilog (kalsadang naging ilog).

 

 

CONGRATULATIONS SA LAHAT NG NANALO!!!!

salamat din sa lahat ng mga hurado sa pagpili sa aking entry. di ko inaasahan na mapapsama sa mapipili.  tanging nais ko lang ay makilahok sa patimplak naegganyo kasi ako kay joyz (nakS! special mention),  sulat kasi siya ng sulat kaya nagkaroon ako ng interest sumali.. masaya pala… marami kasing ADIK!!  as in:

A—–abalang abala sa pag-iisip at paghahagilap ng mga ideya para makabuo ng kung anu anong obra.. di  mo halos maistorbo akala mo busing – busy sa trabaho yun pala kaadikan ang trabaho..

D—–dead na dead sa ibang blogger.. mapadaan lang sa kanilang “bahay” animo’y mahihimatay samantalang ang sabi lang naman ay “hi”.. o diba kaadikan.. (my kilala akong ganyan)hmmmm.. my inlab factor pa…kows!!!

I——isip ng isip hindi lamang sa kanilang entry kundi paano mapapansin ang mga entry.. Ginamit na lahat ng creativity, powers, at  charm.. laging pa spam! o diba effective naman.. (hamster excuse lang  ha frendz tayo.heheh)

K—–kument dito, kument dun, dong! day!hay wala na ko maisip na ibang salita.. ang ibig ko lang naman sabihin e kulang sa pansin.. kelangang laging my papansin sa ginawa kundi pingback ito…wahahah..

ang dami kong natutunan sa paligsahang ito.. maliban sa mensahe ng mge entries na aking nbasa, ang pagiging ADIK ang pinakamasaya..  ikaw naging ADIK ka rin B??

medyo matagal tagal na rin bago muling nagparamdam.. gaya ng dati, kinatatamaran ko na naman ang pagsusulat. marahil di ko mapagtagni tagni ang mga salita na aking hahabiin kung kaya’t di ako makapagsulat. nais ko mang isambulat ito sapagkat ang lahat ng ito ay nasa aking puso. di ko pa rin makaya itong isulat.

SUBALIT….    ang masaya dun, sa kabila ng mga masasalimuot  na daan at madilim na kapaligiran, palaging may nakasilip na liwanag upang magbigay ng pag-asa sa kawalan.. 

Im back!!  hopefully tuloy tuloy na…

         by God’s grace dito na ulit ako sa upuan sa aking opisina.. tandang tanda ko pa ang lahat ng aking mga karanasan na kahit burahin ng liquid eraser ay nabababasa ko ang pagkakasulat nito sa aking puso at isipan.

       Habang aking tinatahak muli ang landas ng pakikipagsapalaran, ngayon ako nakakaramdam ng pagdadalamhati. Lungkot ng malayo sa aking pamilya. Lungkot ng nag-iisa at pakiramdam ng walang kasama. Di lang ako malamagn ang nakakramdam nito pati na rin ang pamilya ko na aking iniwan pansamantala. Miss ko sila.. Parang gusto ko lagi ko na silang kasama ngayon mula ng mabawasan kmi ng isa sa pamilya pero no choice..

        Kanya kanyang panahon ang lahat ng bagay.. lahat ng bagay dito sa mundo ay temporal.  May panahon ng pagluha at kagalakan. Nagkataon na ang panahon ko ngayon ay nangagailangan ng pagkalinga sa sandali ng katahimikan. Lilipas din ito at maghihilom sa pagdating ng takdang panahon.

         Sa kabila ng kapighatian may mg bagay na natutunan. Marami ring mga bagay sa nadidiskubre at maraming alaala na dapat i-treasure. Mga karanasan na minsan lang natin naranasan. Mga aral na di pa natin na-encounter   kailanman. May mga taong dapat pahalagahan at pasalamatan sa pagdating nila sa yong buhay.

       Nananatili pa rin ang aking paniniwala na MAY LAYUNIN ANG DIYOS  sa lahat ng bagay.  Di ko man makita pa sa ngayon, alam ko na para sa ikabubuti ito ng lahat. Natatalo man ng kahinaan ang aking pagkatao at kasalukuyang nararamdaman, ito ay pansamantala lang sapagkat walang nanana tiling permanente sa mundo lalong higit ang pagdaramdam at paghihirap.. sa KANYA pa rin ang pasasalamat sapagkat nananatiling nakatayo at humihinga.

Please pray for me and my family for the following concerns:

1. Comfort for my whole family after my mom’s death.  Today is the 4th day of my mom’s death please for for us.

2. God’s provision for our needs- we are at the evacuation center now.  yesterday after my mom’s burial we were surprised by the great flood due to heavy rain. water from mt pinatubo overflowed. we really need help and assistance because we are staying now at the covered court here at the town.

3. Please pray for the weather and rain to calm down.

 

Narinig mo na ba ang tungkol sa planetang nguyamyam??

Ito ang imagination ko dun..   Ikaw?

Give thanks in all circumstances, for this is God’s will for you in Christ Jesus.               

1 Thessalonians 5:18 

Naitanong mo na ba kung bakit di lahat ng  panalangin ay pinakikinggan?

  …. may mga bagay na kahit di natin inaasahan at di gustuhin ay nangyayari.  Maari itong consequence ng ating  mga ginagawa o sadyang kalooban ng Diyos na ito ay ating maranasan dahil meron Siyang nais na ituro sa atin.  O maaring di  tayo ganun ka seryoso sa pananalangin o baka nakakaligtaan dahil sa dami ng umuukupa sa ating pang-araw araw na ginagawa.

……Mas madalas tayong humihingi kesa ang magpasalamat. Minsan sa sobrang tuwa dahil sa dami ng blessings mas nagagawa nating mgtreat, magpainum, mgpakain bilang papakita ng pasasalamat dahil sa mga biyaya nating natatanggaap.. PERO binabalikan ba natin ang Diyos ng pasasalamat dahil sa paggamit nya ng instrumento upang makamtan natin  ang blessing na ito?

… sa oras ng kahirapan at pagsubok, eto na tayo at at lumalapit pero kadalasan may tanong na BAKIT??

…ang pagtugon ng Diyos sa ating panalangin ay depende sa kung anong gusto Niyang mangyari sa atin. Bawat hakbang niya ay naayon sa Kanyang kalooban kaya hindi natin maaring kwestyunin ang kanyang tugon sa ting panalangin. Ang Kanyang plano ay mas higit pa sa ating nalalaman. Di man natin magustuhan ang resulta at ang mga nararanasan natin, ito ay base lamang sa Kanyang dakilang layunin.

…Nararapat ang papasalamat sa lahat ng bagay nating natatanggap mbuti man ito o mahirap dahil may layunin ang Diyos dito. Lahat ng bagay ay may kabuluhan…    

“If you suffer, thank God! — it is a sure sign that you are alive.”  Elbert Hubbard

Mind over matter..

This is it!!  fearful moment!  kabug, katog, nginig…waaaaaaaaaaaaa,,,

takot ako talaga…

“Doc masakit kaya? pwede bang wag na lng.. Bilisan mo ha”?

Eto na naman ang mga lines  habang nangangatog ang tuhod at nagiginig ang kalamna.  kasi nakasked ako ngayon for FBS.. haayy,, gutom ka na nga dagdagdagan pa ng takot at kaba, di akya ako magcollpse..

Ewan ko ba kung bakit napakalaki ng takot ko sa karayom e ke liit liit naman. Cguro dahil sa trauma..  tandang tanda ko pa ang lahat ng nagsisimula pa lang ako mag-aral sa grade I.  Dahil sa public school ako nag elementary, hayun panahon daw ng immunization at pinapila kami dahil my TURUKAN!!

TURUKAN???? Waaaaaaa… rinig kong yakan ng aking mga kaklase na nasa unahan ng pila…. “Hindi parang kagat lang ng langgam” sabi ng health worker na magtuturok.. kagat ng langgam??? what a heck! my kagat ba ng langgam na nakakaiyak! !

Umalis ako sa pila upang magtago sa likuran ng pinto ng aming classroom pero  di pala ako ligtas sa panigin ng aking guro na siyang tagapigil sa mga batang pumapalag at ayaw pa turok. 

Eto na ang turn ko.. waaaahhh hinila ako ng teacher mula sa likuran ng pinto di daw pwede wala turok at di daw masakit.. Xempre palag to the max ako e halos laht classmate ko umiiyak maliban lang sa mag lalake nauulukan ng iba at napapahiya na sabihang bakla pero kita mong namumutla at naggigilid ang luha.. AYYYYYYAAAAAWWWWW KOOOOOO!!!!!!  UUWI NA KO!!

Aba sa kasawiang palad nagtagumpay sila! kasbay ng malakas kong pag-iyak ang  mahigpit na hawak at diin ng pagturok..  Tama sila.  parang kagat nga ng langgam! sampung langgam na HANTIK!! kaya lagnat ang inabot ko at mula noon ipinangako ko sa sarili ko na hinding hindi na ulit ako magpapakita sa KARAYOM na yan!!

Kaya ngayun para na naman akong lalagnatin wala pa man.. 

“Isip mo lang yan”, sabi ng mga kaibigan pero HINDI E!!! masakit kaya…

Mga  manifestation ng katakawan (base ‘king nakikita at karanasan)

1. Ang wallet, ubos lagi ang laman.

2. 6 na beses kumain sa isang araw

3. patong patong na bibil sa tiyan 

4. kakain kahit bagong toothbrush pa lang.

5. nasisira ang PC dahil palaging nasisingitan ng mga mailiit na pagkain (c mamita yun opismate ko)

6.  hikab ng hikab (c mamita rin yun)

7.  3 rice kada kain di pa ksama ang appetizer at desert jan.. (ako yun.hahah)

8. laging nasa CR

9. antukin!!

Mga diskarte kapag pinagbabawal kumain (dito sa opis namin)

1. hikab ng hikab

 kunwari magtatakip ng kamay sa bibig habang humihikab pero diretsong subo  sa pagkaing nasa kamay

2. lagay sa mug na inuman (diskarte ni malyn, opismate ko)

      — kunwari  umiinom pero kanin ang laman.hahha

3. balot sa tissue.

   — pasimpleng punas sa bibig pero sabay tapon ng pagkain sa bunganga tapos simpleng nguya.

4. punta sa cr..

   — pag di na maktiis punta sa cr at duon ngasabin ang kinasasabikang pagkain.

5. simpleng nguya sa pantry (Moymoy style, opismate ko din)

  — buhos agad pagkain sa bibig na parang natapon lang sabay inum ng tubig na parang wala lang..